Πηγή: www.vetlexicon.com
 |
 |
 |
 |
Πηγή: www.vetlexicon.com
 |
 |
 |
Πηγή: www.cats.org.uk
 |
Η λιπώδης νόσος του ήπατος, επίσης γνωστή και ως «ηπατική λιποείδωση», αποτελεί την πιο συχνή και απειλητική για τη ζωή της γάτας ηπατοπάθεια. Απαντάται συχνότερα σε μεσήλικες γάτες, αν και μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Στη λιπώδη νόσο του ήπατος, το λίπος συσσωρεύεται στο συκώτι, γεγονός που οδηγεί σε απώλεια της λειτουργικότητας του οργάνου, η οποία επιφέρει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία των τετράποδων φίλων μας.
Πού οφείλεται η λιπώδης νόσος του ήπατος;
Η λιπώδης νόσος του ήπατος εμφανίζεται όταν τα κύτταρα του ήπατος απορροφούν πάρα πολύ λίπος και το αποθηκεύουν σε μεγάλες ποσότητες. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι εξαιτίας των οποίων μπορεί να εμφανιστεί η νόσος, αλλά η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί όταν η γάτα μας σταματήσει να τρώει εντελώς ή προσωρινά αποφεύγει την τροφή (για παράδειγμα, αν τυχόν χαθεί, αλλάξει περιβάλλον ή στρεσαριστεί γενικά). Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο είναι σημαντικό να μην αφήνουμε τη γάτα μας νηστική, ακόμη κι αν η γάτα μας είναι σε πρόγραμμα απώλειας βάρους ή αλλάξαμε την τροφή της με κάποια που δεν της αρέσει τόσο πολύ. Όταν η γάτα μας αρνείται να φάει ή τρώει λιγότερο από τις ημερήσιες ανάγκες της, σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να απευθυνθούμε στον κτηνίατρό μας.
Μόλις η γάτα μας αρχίσει να τρώει λιγότερο απ’ ότι θα έπρεπε, ακόμη και για λίγες μέρες, το σώμα της θα ξεκινήσει να διασπά τα υπάρχοντα αποθέματα λίπους για να παραχθεί η απαιτούμενη ενέργεια που χρειάζεται ο οργανισμός της. Εάν αυτή η διάσπαση πραγματοποιηθεί με ταχείς ρυθμούς, το συκώτι μπορεί να καταπονηθεί.
Οι υπέρβαρες γάτες διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου, ωστόσο επηρεάζονται και μη παχύσαρκα ζώα. Η λιπώδης νόσος του ήπατος μπορεί να εμφανιστεί και σε γάτες που παρουσιάζουν ενδείξεις ανορεξίας, εξαιτίας κάποιας άλλης υποκείμενης πάθησης (όπως η παγκρεατίτιδα ή κάποια εντεροπάθεια), επομένως τρώνε λιγότερο με αποτέλεσμα τη συνοδό εμφάνιση και της λιπώδους νόσου του ήπατος, η οποία επιδεινώνει περαιτέρω την κλινική τους εικόνα.
Ποια είναι τα συμπτώματα της λιπώδους νόσου του ήπατος;
Μπορεί η γάτα μας να αποφεύγει το φαγητό ή να τρώει λιγότερο. Μπορεί να μειωθεί το βάρος της γάτας μας, ωστόσο μερικές γάτες χάνουν κυρίως μυϊκή μάζα παρά λίπος, επομένως εάν τις ζυγίσουμε μπορεί να μην παρατηρήσουμε αισθητή αλλαγή στο βάρος τους.
Καθώς η πάθηση εξελίσσεται χωρίς αντιμετώπιση, η υγεία του κατοικίδιου μας θα χειροτερεύει, ενώ μπορεί να υπάρξουν συμπτώματα, όπως ο εμετός και η διάρροια. Πιθανά η γάτα μας να φαίνεται πολύ κουρασμένη, να κοιμάται περισσότερες ώρες, να είναι λιγότερο πρόθυμη για παιχνίδι ή για οποιασδήποτε άλλης μορφής αλληλεπίδραση. Μπορεί να φαίνεται νωχελική, καθώς επίσης μπορεί να παρατηρήσουμε ότι το λευκό τμήμα των ματιών της, τα ούλα ή το δέρμα της έχουν κίτρινη χροιά (ίκτερος). Περιστασιακά, οι γάτες με σοβαρή ηπατική νόσο μπορεί να εμφανίσουν σιελόρροια, να κοιτάζουν στο “κενό” ή να εμφανίσουν νευρολογικά συμπτώματα, καθώς η συσσώρευση τοξινών επηρεάζει την εγκεφαλική τους λειτουργία.
Τι εξετάσεις θα χρειαστεί να κάνει ο κτηνίατρός μας για τη διάγνωση της νόσου;
Τα συμπτώματα της ηπατικής λιποείδωσης δεν είναι χαρακτηριστικά και μπορεί να παρατηρηθούν εξίσου και σε πολλές άλλες παθολογικές καταστάσεις. Ο κτηνίατρός μας θα χρειαστεί να κάνει μία σειρά εξετάσεων (μεταξύ των οποίων είναι ο αιματολογικός έλεγχος), ώστε να μπορέσει να προσδιορίσει τα αίτια της κλινικής εικόνας του κατοικίδιου μας, καθώς και να εντοπίσει οποιαδήποτε άλλη συνυπάρχουσα παθολογική κατάσταση.
Οι γάτες με ηπατική νόσο, συχνά αντιμετωπίζουν διαταραχές πήξης του αίματος, επομένως ο κτηνίατρός μας θα θελήσει ενδεχομένως να ελέγξει και τους παράγοντες πήξης, πριν προχωρήσει στην περεταίρω διερεύνηση άλλων παθολογικών παραγόντων.
Επιπλέον, ο κτηνίατρός μας μπορεί να μας συστήσει τη διενέργεια απεικονιστικών εξετάσεων (ακτινογραφίες, υπέρηχος) και εν συνεχεία (σε ορισμένες περιπτώσεις) να προχωρήσει σε βιοψία του ήπατος, για την ολοκληρωμένη εικόνα του διαγνωστικού ελέγχου.
Πώς αντιμετωπίζεται η λιπώδης νόσος του ήπατος στη γάτα;
Το πιο σημαντικό στις γάτες με λιπώδη νόσο του ήπατος είναι η σταθεροποίηση της κατάστασής τους. Ο κτηνίατρος θα μας προτείνει τη νοσηλεία της γάτας μας, όπου θα γίνει ενδοφλέβια χορήγηση υγρών και ηλεκτρολυτών. Τις περισσότερες φορές η φαρμακευτική αγωγή περιλαμβάνει τη χορήγηση αντιβιοτικών, παυσίπονων, αντιεμετικών φαρμάκων, καθώς και ηπατοπροστατευτικών συμπληρωμάτων διατροφής και βιταμινών. Προτεραιότητα είναι η γάτα μας να αρχίσει να τρώει το συντομότερο δυνατό, ώστε να αποφευχθεί η επιδείνωση της κατάστασής της.
Σε πολλές γάτες αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να γίνει η τοποθέτηση κάποιου είδους καθετήρα σίτισης, καθώς οι γάτες είναι απίθανο να φάνε από μόνες τους όταν αισθάνονται αδιαθεσία. Ο καθετήρας σίτισης μπορεί επίσης να επιτρέπει τη χορήγηση φαρμάκων, χωρίς το άγχος της από του στόματος χορήγησης σε ένα ζώο το οποίο δεν τρώει.
Ακολούθως, θα χορηγηθεί ειδική κλινική δίαιτα σύμφωνα με τις ανάγκες της γάτας μας. Οι κλινικές δίαιτες έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να παρέχουν τις σωστές αναλογίες σε μικρο- και μακροθρεπτικά συστατικά που έχει ανάγκη ο οργανισμός της γάτας, βάσει της κλινικής της εικόνας, χωρίς να επιβαρύνεται περαιτέρω η λειτουργία του συκωτιού. Ο κτηνίατρός μας θα μας συμβουλέψει κατάλληλα, σχετικά με το ενδεδειγμένο πλάνο διατροφής που θα πρέπει να ακολουθήσουμε.
Θα αναρρώσει η γάτα μας;
Γάτες με σοβαρά συμπτώματα ηπατικής λιποείδωσης μπορεί να είναι δύσκολο να θεραπευτούν, όχι όμως ακατόρθωτο, και μπορεί να χρειαστούν αρκετές εβδομάδες έως την ανάρρωσή τους. Η ανάρρωση θα εξαρτηθεί επίσης από την ύπαρξη υποκείμενων νοσημάτων, την κατάσταση υγείας της γάτας, τα αποτελέσματα των αιματολογικών εξετάσεων, την ηλικία και την ανταπόκριση στη θεραπεία. Οι περισσότερες γάτες ανακάμπτουν με πολύ προσεκτική διαχείριση, αλλά μπορεί να χρειαστεί καιρός και η υποτροπή είναι πιθανή σε ορισμένες περιπτώσεις. Η διαφύλαξη της υγείας της γάτας μας (όπως με την αποφυγή φαινομένων παχυσαρκίας) και η αναζήτηση άμεσης κτηνιατρικής φροντίδας, εάν η γάτα μας είναι νωχελική ή τρώει λιγότερο, μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη εμφάνισης της νόσου.
Πηγή: www.vetlexicon.com
Πηγή: www.petmd.com
Οι καρδιακές παθήσεις είναι ολοένα και πιο συχνές στους σκύλους - πιθανά επειδή το μέσο προσδόκιμο ζωής τους αυξάνεται, λόγω της ολοένα βελτιούμενης κτηνιατρικής φροντίδας που παρέχεται πλέον. Ορισμένες συγγενείς δυσπλασίες, όπως η αποκαλούμενη «τρύπα» στην καρδιά (μεσοκοιλιακή επικοινωνία – VSD), υπάρχουν ήδη από τη γέννηση (συγγενείς καρδιακές ανωμαλίες), αλλά τα συμπτώματα εκδηλώνονται καθώς ο σκύλος μεγαλώνει. Άλλες παθήσεις εμφανίζονται αργότερα στη ζωή του ζώου, ως αποτέλεσμα των επιπτώσεων της γήρανσης ή λόγω βλάβης στην καρδιά. Οι πιο κοινές καρδιακές παθήσεις στον σκύλο αναπτύσσονται στα ηλικιωμένα ζώα, ως συνέπεια των φυσικών φθορών της λειτουργικότητας της καρδιάς.
Πως λειτουργεί η καρδιά;
Η καρδιά του σκύλου, όπως και των ανθρώπων, είναι μια μυϊκή αντλία με τέσσερις ξεχωριστές κοιλότητες. Η δεξιά πλευρά της καρδιάς στέλνει αίμα στους πνεύμονες όπου εκεί το αίμα οξυγονώνεται. Η αριστερή πλευρά της καρδιάς στέλνει αίμα πλούσιο σε οξυγόνο σε όλο το σώμα. Οι τέσσερις περιοχές της καρδιάς χωρίζονται από βαλβίδες που διασφαλίζουν ότι το αίμα ρέει πάντα στη σωστή κατεύθυνση μέσω της καρδιάς.
Ποια είναι τα αίτια καρδιακής νόσου στον σκύλο;
Η καρδιακή νόσος μπορεί να επηρεάσει οποιαδήποτε περιοχή της καρδιάς:
Οι βαλβίδες της καρδιάς μπορεί να μην έχουν αναπτυχθεί σωστά, π.χ. δυσπλασία μιτροειδούς, ή μπορεί να εκφυλιστούν ως αποτέλεσμα της γήρανσης (ενδοκάρδωση). Συγκεκριμένες λοιμώξεις μπορεί να επηρεάσουν τις βαλβίδες της καρδιάς (ενδοκαρδίτιδα). Οι μη φυσιολογικές βαλβίδες επιτρέπουν τη ροή (παλινδρόμηση - διαφυγή) αίματος μεταξύ των καρδιακών κοιλοτήτων ακόμα και όταν είναι κλειστές. Σε αυτή την περίπτωση η μη φυσιολογική ροή αίματος μπορεί να ανιχνευθεί κατά την ακρόαση της καρδιάς (ακούγεται ένα φύσημα) και στον υπέρηχο.
Σε γενικές γραμμές ο καρδιακός μυς μπορεί να είναι είτε πολύ παχύς, είτε πολύ λεπτός. Εάν ο καρδιακός μυς είναι πολύ λεπτός, η καρδιά δεν μπορεί να συσπαστεί σωστά, ενώ εάν ο μυς είναι παχύς, η καρδιά δεν μπορεί να διασταλεί (χαλαρώσει) επαρκώς και επομένως δεν γεμίζει πλήρως με αίμα μεταξύ των συσπάσεων. Και στις δύο περιπτώσεις η καρδιά δεν είναι σε θέση να εξωθήσει αρκετό αίμα στην υπόλοιπη κυκλοφορία.
Η μη φυσιολογική ηλεκτρική αγωγιμότητα επηρεάζει τους παλμούς και τον καρδιακό ρυθμό. Οι διαταραχές αυτού του τύπου μπορεί να προκληθούν από κάποια ασθένεια που δεν προέρχεται από την καρδιά. Εάν η καρδιά χτυπά πολύ γρήγορα, δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να γεμίσει πλήρως μεταξύ των παλμών και έτσι εξωθεί λιγότερο αίμα σε κάθε χτύπο. Εάν η καρδιά χτυπά πολύ αργά, δεν υπάρχουν αρκετοί παλμοί για να τροφοδοτήσουν το σώμα με αρκετό αίμα. Κατά τη μη συγχρονισμένη σύσπαση διαφορετικών τμημάτων της καρδιάς εμφανίζεται ακανόνιστος καρδιακός ρυθμός και έτσι ο όγκος αίματος σε κάθε παλμό μειώνεται.
Το περικάρδιο είναι ένας ισχυρός σάκος που περιβάλλει την καρδιά και υποστηρίζει τη λειτουργία της. Οι αλλαγές στο περικάρδιο συνήθως έχουν ως αποτέλεσμα τη συμπίεση της καρδιάς, εμποδίζοντάς την να γεμίσει σωστά μεταξύ των συσπάσεων. Η δεξιά πλευρά της καρδιάς (επειδή έχει πιο λεπτά τοιχώματα) συμπιέζεται συνήθως πιο εύκολα από την αριστερή.
Η καρδιακή νόσος σε ηλικιωμένους σκύλους προκαλείται συνήθως από βλάβη στις βαλβίδες της καρδιάς ή διάταση του μυοκαρδίου. Συγκεκριμένες φυλές σκύλων είναι πιο επιρρεπείς σε ορισμένους τύπους καρδιακών παθήσεων.
Τι είδους καρδιακές παθήσεις μπορεί να εμφανίσει ο σκύλος μας;
Οι δύο πιο κοινοί τύποι καρδιακών παθήσεων στους ενήλικους σκύλους είναι:
Αυτή η πάθηση είναι ιδιαίτερα συχνή στη φυλή Cavalier King Charles Spaniel, αλλά μπορεί να εμφανιστεί σχεδόν σε οποιαδήποτε φυλή σκύλου. Καθώς ένας σκύλος μεγαλώνει, με την πάροδο των ετών οι βαλβίδες του μπορεί να φθαρούν και να εκφυλιστούν και επομένως να παρουσιάζουν ολοένα και μεγαλύτερη παλινδρόμηση – διαφυγή αίματος. Αντί να κλείνουν σωστά κάθε φορά που η καρδιά εξωθεί το αίμα, οι βαλβίδες ανοίγουν επιτρέποντας στο αίμα να κινείται προς τα πίσω, αλλά και προς τα εμπρός μέσα στις κοιλότητες της καρδιάς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη παροχή αίματος στο σώμα.
Αυτή η μορφή καρδιακής νόσου εμφανίζεται πιο συχνά σε μεγαλόσωμες και γιγαντόσωμες φυλές, ιδιαίτερα σε Dobermann pinscher, Μεγάλους Δανούς και Irish Wolfhound. Μερικές φυλές Spaniel επηρεάζονται εξίσου, ενώ σπάνια θα μπορούσε να επηρεάσει σκύλους οποιασδήποτε φυλής. Η ασθένεια προκαλεί διάταση των μυϊκών τοιχωμάτων της καρδιάς, με αποτέλεσμα η καρδιά να διογκώνεται (σαν ένα μπαλόνι γεμάτο με νερό). Οι συσπάσεις του καρδιακού μυός γίνονται πολύ αδύναμες και έτσι το αίμα δεν εξωθείται αποτελεσματικά προς το υπόλοιπο σώμα.
Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε αν ο σκύλος μας έχει καρδιακή νόσο;
Τα συμπτώματα καρδιακής νόσου είναι συχνά πολύ παρόμοια ανεξαρτήτως του αιτιολογικού παράγοντα που τα προκαλεί. Πολλές από τις ενδείξεις της καρδιακής νόσου μπορεί να συγχέονται με τις φυσιολογικές αλλαγές λόγω γήρανσης. Η μειωμένη ενέργεια και η απροθυμία για άσκηση είναι κοινές ενδείξεις. Οι σκύλοι με σοβαρή καρδιακή νόσο έχουν συχνά μειωμένη όρεξη και μπορεί να χάσουν βάρος. Εάν υπάρχει κατακράτηση υγρών ως αποτέλεσμα της καρδιακής ανεπάρκειας, μπορεί να μην παρατηρήσουμε ότι ο σκύλος μας χάνει βάρος. Άλλα κοινά συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας είναι το λαχάνιασμα και ο βήχας, λόγω συσσώρευσης υγρού στους πνεύμονες - αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αυτά τα συμπτώματα μπορεί να παρατηρηθούν και σε πολλές άλλες ασθένειες. Λιγότερο συχνά, οι σκύλοι με καρδιακή νόσο μπορεί να λιποθυμήσουν ή να καταρρεύσουν.
Πώς θα καταλάβει ο κτηνίατρός μας εάν ο σκύλος μας έχει καρδιακή νόσο;
Ο κτηνίατρός μας θα ακροαστεί τον σκύλο μας με το στηθοσκόπιο. Σε περίπτωση υπάρχουσας καρδιακής νόσου, ο κτηνίατρός μας μπορεί να ακούσει έναν διαφορετικό ήχο στην καρδιά. Ο καρδιακός παλμός μπορεί να είναι γρήγορος (ή περιστασιακά αργός), ακανόνιστος ή μπορεί να ακούγεται στην καρδιά ένας ασυνήθιστος θόρυβος (φύσημα).
Οι ακτινογραφίες μπορεί να δείξουν ότι η καρδιά είναι διευρυμένη και με τη διενέργεια υπερήχου μπορεί να διαπιστωθεί εάν ο καρδιακός μυς και οι βαλβίδες λειτουργούν κανονικά. Το ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ) καταγράφει την ηλεκτρική δραστηριότητα που κάνει τον καρδιακό μυ να χτυπά και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να διαπιστωθεί εάν ο καρδιακός ρυθμός είναι ακανόνιστος.
Η κλινική εξέταση και η ακρόαση της καρδιάς του κουταβιού μας, ήδη από την πρώτη επίσκεψη στον κτηνίατρο, είναι ζωτικής σημασίας.
Μπορεί να αντιμετωπιστεί η καρδιακή νόσος;
Η καρδιακή νόσος δεν σημαίνει απαραίτητα καρδιακή ανεπάρκεια. Πολλοί σκύλοι με καρδιακή νόσο δεν έχουν εξωτερικές ενδείξεις ασθένειας και είναι σε θέση να ζήσουν μια σχετικά φυσιολογική ζωή χωρίς φαρμακευτική αγωγή. Ωστόσο, οι περισσότερες καρδιακές παθήσεις θα επιδεινωθούν και μόλις ξεκινήσουν τα συμπτώματα, πιθανότατα θα απαιτηθεί θεραπεία για το υπόλοιπο της ζωής του σκύλου μας.
Πως αντιμετωπίζονται οι καρδιακές παθήσεις;
Στα αρχικά στάδια της καρδιακής νόσου μπορεί να μην υπάρχουν συμπτώματα και ο σκύλος μας μπορεί απλώς να χρειάζεται να ελέγχεται τακτικά από τον κτηνίατρό μας. Εάν εμφανιστούν συμπτώματα, αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις η καρδιακή νόσος επιδεινώνεται και η θεραπεία θα επιβραδύνει μόνο τον ρυθμό εξέλιξης της νόσου.
Ορισμένες συγγενείς δυσπλασίες της καρδιάς μπορούν να διορθωθούν με χειρουργική επέμβαση. Εάν ο κτηνίατρός μας, μας συστήσει χειρουργική επέμβαση, αξίζει να το σκεφτούμε αυτό το ενδεχόμενο. Εάν το πρόβλημα διορθωθεί σε πρώιμο στάδιο (πριν εμφανιστούν συμπτώματα), μπορεί ο σκύλος μας να θεραπευτεί και να μην χρειαστεί ποτέ περαιτέρω θεραπεία.
Σε κάθε περίπτωση ο κτηνίατρός μας θα μας προτείνει το ενδεδειγμένο πλάνο αντιμετώπισης για τον μικρό μας φίλο, ενώ παράλληλα μπορούμε να απευθυνθούμε και σε ένα κτηνίατρο καρδιολόγο.
Πόσο θα ζήσει ο σκύλος μας;
Αυτή είναι μια ερώτηση που είναι αδύνατο να μας την απαντήσει ο κτηνίατρός μας. Ορισμένα ζώα με καρδιακή νόσο μπορεί να ζουν μια κανονική ζωή χωρίς καθόλου συμπτώματα. Άλλοι σκύλοι δεν ανταποκρίνονται σε καμία θεραπεία και μπορεί να μην τα καταφέρουν. Όλα εξαρτώνται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της καρδιακής νόσου. Ο κτηνίατρός μας μπορεί να είναι σε θέση να μας δώσει μια ιδέα για την πιθανή διάρκεια ζωής του κατοικίδιου μας εξατομικευμένα. Το πιο σημαντικό πράγμα στη διαχείριση οποιασδήποτε ασθένειας είναι η ποιότητα ζωής που έχει ο σκύλος μας. Εάν ανησυχούμε ότι ο σκύλος μας δυσφορεί ή θεωρούμε ότι η θεραπεία δεν τον βοηθάει, θα πρέπει να επικοινωνήσουμε με τον κτηνίατρό μας για περαιτέρω συμβουλές.
Πηγή: www.vetlexicon.com
|
Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου (IBD) είναι ένας ευρύς όρος για τις καταστάσεις που προκαλούν φλεγμονή του πεπτικού σωλήνα. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν χρόνιο ή διακεκομμένο εμετό, χρόνια ή διακεκομμένη διάρροια, απώλεια βάρους και ανορεξία (απώλεια όρεξης). Η τελική διάγνωση της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου απαιτεί βιοψίες (δείγματα ιστών) της εντερικής οδού. Ορισμένοι κτηνίατροι μπορεί να συστήσουν αρχικά μια δοκιμή διατροφής για να δοκιμάσουν αλλεργίες στα τρόφιμα. Πολλά κατοικίδια ζώα με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου απαιτούν ειδική δίαιτα καθώς και φάρμακα. Η ακριβής αιτία του IBD είναι άγνωστη και συνήθως δεν υπάρχει θεραπεία, αλλά συχνά μπορεί να ελεγχθεί.
Τι είναι η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου;
Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου (IBD) είναι ένας ευρύς όρος για τις καταστάσεις που προκαλούν φλεγμονή του πεπτικού σωλήνα.. Όταν συμβεί αυτό, το πεπτικό σύστημα δεν μπορεί να απορροφήσει τα θρεπτικά συστατικά και να λειτουργήσει σωστά. Μπορεί να επηρεάζεται ολόκληρο το μήκος του εντέρου, ή μπορεί να επηρεαστούν μόνο ορισμένα τμήματα του πεπτικού σωλήνα.
Ποια είναι τα συμπτώματα της IBD;
Οι σκύλοι με IBD μπορεί να μην εμφανίζουν τίποτα ή μπορεί να παρουσιάσουν διακοπτόμενο, αλλά χρόνιο, εμετό ή διακοπτόμενη, αλλά χρόνια διάρροια. Τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν, ανάλογα με το τμήμα της πεπτικής οδού. Οι βλάβες στην αρχή του εντέρου μπορεί να οδηγήσουν σε εμετό, ενώ οι βλάβες που βρίσκονται πιο κάτω στην πεπτική οδό μπορεί να προκαλέσουν υδαρή διάρροια ή διάρροια με βλέννα ή διάρροια με φρέσκο αίμα. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, το ζώο μπορεί να χάσει βάρος και να έχει απώλεια όρεξης με συνακόλουθα αποτελέσματα.
Τι προκαλεί την IBD;
Η ακριβής αιτία της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου είναι άγνωστη, αλλά υπάρχει υποψία ότι η νόσος προκαλείται από χρόνια διέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος από διάφορους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των διαιτητικών συστατικών, των παρασίτων ή των βακτηρίων στο πεπτικό σύστημα. Η γενετική μπορεί επίσης να διαδραματίζει κάποιο ρόλο.
Πώς θα διαγνώσει ο κτηνίατρος μου την IBD;
Ο κτηνίατρός σας θα συστήσει μια σειρά από εξετάσεις για να αποκλείσει άλλες αιτίες εμέτου και διάρροιας, συμπεριλαμβανομένων εξετάσεων στα κόπρανα, εξετάσεων αίματος και ακτινογραφιών (ακτινογραφίες). Ο κοιλιακός υπερηχογράφος μπορεί να παρουσιάσει παχείς ελικώσεις του εντέρου, που τείνει να εμφανίζονται στην IBD. Ωστόσο, οι βιοψίες (δείγματα ιστών) από την πεπτική οδό απαιτούνται για την οριστική διάγνωση της ΙΒD. Οι βιοψίες μπορούν να ληφθούν κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης στην κοιλιά ή μέσω ενδοσκόπησης χρησιμοποιώντας ενδοσκόπιο οπτικών ινών (μακρύ, στενό σωλήνα με μικρή κάμερα στο άκρο). Το ενδοσκόπιο μπορεί να εισαχθεί μέσω του στόματος του κατοικίδιου ζώου για να φτάσει στον οισοφάγο, στο στομάχι και στο λεπτό έντερο και/ή να εισαχθεί στο ορθό για να φτάσει στο παχύ έντερο. Το όργανο περιλαμβάνει μια μικρή λαβή, την οποία ο κτηνίατρος μπορεί να καθοδηγήσει, χρησιμοποιώντας τη φωτογραφική μηχανή, για να πάρει δείγματα ιστών. Ενώ και οι δύο διαδικασίες απαιτούν αναισθησία, η ενδοσκόπηση έχει το πλεονέκτημα ότι είναι λιγότερο επεμβατική, οπότε το κατοικίδιο ζώο χρειάζεται λιγότερο χρόνο για να αναρρώσει. Η ενδοσκόπηση έχει ορισμένους περιορισμούς, δεδομένου ότι μπορεί να είναι δύσκολη ή αδύνατη η προσέγγιση ορισμένων θέσεων εντός του πεπτικού σωλήνα και μπορούν να ληφθούν μόνο μικρά δείγματα. Για τους λόγους αυτούς, μπορεί να προτιμάται η χειρουργική επέμβαση. Μόλις ληφθεί ένα δείγμα ιστού, ένας ειδικός παθαλογοανατόμος θα εξετάσει το δείγμα για να προσδιορίσει τον κυρίαρχο τύπο κυττάρου που βρίσκεται στον εντερικό βλεννογόνο. Αυτό επιτρέπει την ακριβή διάγνωση, έτσι ώστε η θεραπεία να μπορεί να προσαρμοστεί στον συγκεκριμένο τύπο ΙΒD που υπάρχει.
Τι είναι μια δοκιμή διατροφής;
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο κτηνίατρός σας μπορεί να προτείνει μια υποαλλεργική δοκιμή διατροφής για να αποκλείσει μια διατροφική αιτία, όπως μια αλλεργία. Αν και τα περισσότερα κατοικίδια ζώα με τροφική αλλεργία αναπτύσσουν προβλήματα με το δέρμα τους (όπως κνησμός), μερικά κατοικίδια ζώα αναπτύσσουν επίσης συμπτώματα συμβατά με το IBD. Στις περισσότερες περιπτώσεις τροφικής αλλεργίας, η πηγή πρωτεΐνης στο φαγητό είναι συνήθως η αιτία του προβλήματος. Πριν ξεκινήσετε μια δοκιμή διατροφής, ο κτηνίατρός σας χρειάζεται ένα πλήρες ιστορικό για τις διατροφικές συνήθειες που είχε στο παρελθόν το κατοικίδιο ζώο σας (συμπεριλάβετε οποιαδήποτε τρόφιμα για ανθρώπους χορηγείτε καθώς και οποιαδήποτε διατροφή ή θεραπεία που διατίθεται στο εμπόριο). Μια δοκιμή διατροφής συνήθως περιλαμβάνει τη διατροφή του κατοικίδιου ζώου σας με μια δίαιτα όπου χορηγείται μια μόνο πηγή πρωτεΐνης και όπου το ανοσοποιητικό σύστημα του σκύλου δεν έχει εκτεθεί στο παρελθόν, όπως το κυνήγι, το κουνέλι, τα ψάρια ή η πάπια. Αυτό σημαίνει ότι ο κτηνίατρός σας πρέπει να γνωρίζει ποιες πηγές πρωτεϊνών τρώει το κατοικίδιο ζώο σας , επειδή αυτές οι πηγές πρέπει να αποφεύγονται για τη διάρκεια της δοκιμασίας διατροφής. Μια άλλη εναλλακτική λύση είναι η διατροφή μιας τροφής που περιέχει υδρολυμένη πρωτεΐνη, που σημαίνει ότι η πρωτεΐνη έχει αναλυθεί σε πολύ μικρά μόρια έτσι ώστε το ανοσοποιητικό σύστημα να μην την αναγνωρίσει. Κατά τη διάρκεια της δοκιμής, είναι σημαντικό το κατοικίδιο ζώο να τρώει μόνο την υποαλλεργική τροφή και τίποτα άλλο. Όλες οι απολαύσεις, τα βρώσιμα κόκαλα (όπως το ακατέργαστο δέρμα) και οι ανθρώπινες τροφές πρέπει να διακόπτονται. Η τροφοδοσία αυτών των τροφών μπορεί να εκθέσει το κατοικίδιο ζώο στις αλλεργικές πρωτεΐνες, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σύγχυση στα αποτελέσματα της διατροφικής δοκιμής. Τυπικά, το ζώο βρίσκεται στη δοκιμή διατροφής για τουλάχιστον 12 έως 16 εβδομάδες. Εάν τα συμπτώματα βελτιωθούν ή επιλυθούν κατά τη διάρκεια της δοκιμής και επιστρέψουν όταν το κατοικίδιο ζώο τροφοδοτείται με την προηγούμενη δίαιτα, μπορεί να θεωρηθεί μια διάγνωση τροφικής αλλεργίας.
Πώς θεραπεύεται η IBD;
Η θεραπεία της IBD ποικίλλει ανάλογα με την κατάσταση του κατοικίδιου ζώου σας και τον συγκεκριμένο τύπο IBD που καθορίζεται από τη βιοψία. Τα περισσότερα κατοικίδια με IBD μπορεί να απαιτούν ειδική δίαιτα και/ή αντιφλεγμονώδη ή ανοσοκατασταλτικά φάρμακα. Άλλες συστάσεις μπορεί να περιλαμβάνουν ορμονούχα φάρμακα, αντιδιαρροϊκά, αντιβιοτικά, θεραπείες παρασίτων και/ή προβιοτικά. Παρόλο που η IBD δεν μπορεί πάντα να θεραπευτεί, μπορεί συχνά να ελεγχθεί. Τα κατοικίδια με IBD μπορεί να έχουν περιστασιακές υποτροπές.
|
|
 |
 |
|
 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
Ο ιός του έρπητα της γάτας (FHV-1) είναι πολύ συνηθισμένος στον παγκόσμιο πληθυσμό της γάτας, με ποσοστά έκθεσης μεγαλύτερα από 90%. Προκαλεί τη γρίπη της γάτας και είναι μια από τις πιο συχνές αιτίες των προβλημάτων των ματιών στις γάτες. Περισσότερο από το 80% των γατών που εκτίθενται σε FHV-1 γίνονται φορείς δια βίου και περίπου οι μισές από αυτές τις γάτες θα αναπτύξουν επαναλαμβανόμενα προβλήματα, τα οποία συνήθως αναπτύσσονται σε περιόδους πίεσης και στρες. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται ασθένεια επανενεργοποιημένης μόλυνσης της γάτας από τον ιό FHV-1.
Ποια είναι τα συμπτώματα της μόλυνσης από το FHV-1;
Τα συμπτώματα της μόλυνσης τείνουν να ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία της γάτας:
Νεαρές γάτες:
Οι έφηβες ή οι νεαρές ενήλικες γάτες συνήθως αναπτύσσουν πρωτογενή νόσο. Εμφανίζονται σημάδια γρίπης (φτάρνισμα, ρινικό έκκριμα), μαζί με επιπεφυκίτιδα (επώδυνη φλεγμονή, κολλώδη μάτια με αυξημένες εκκρίσεις). Οι προσβεβλημένες γάτες μπορούν επίσης να αναπτύξουν επώδυνα έλκη κερατοειδούς.
Η ασθένεια της επανενεργοποιημένης μόλυνσης (ενήλικες γάτες):
Η ασθένεια της επανενεργοποιημένης μόλυνσης από FHV-1 αναπτύσσεται σε μεγαλύτερες ηλικιακά γάτες όταν ο αδρανής ιός επανενεργοποιείται από ένα λανθάνον στάδιο στο οποίο βρίσκεται εντός του οργανισμού. Αυτές οι γάτες δεν εμφανίζουν συνήθως τα συμπτώματα γρίπης της γάτας. Αντίθετα, τα κύρια συμπτώματα είναι η υποτροπιάζουσα επιπεφυκίτιδα, η φλεγμονή του κερατοειδούς, η έξαψη και οι εκκρίσεις από τα μάτια. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να επιδεινώνονται κατά τη διάρκεια της «έξαρσης» και τα οποία συχνά αναπτύσσονται μετά από μια περίοδο άγχους. Μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστεί το άγχος σε μερικές γάτες, αλλά οι συνήθεις παράγοντες άγχους περιλαμβάνουν την πρόσφατη μετακίνηση της γάτας (π.χ.kennel), τη μετακόμιση σε ένα νέο σπίτι ή την εισαγωγή ενός νέου κατοικίδιου (ή μωρού) στο νοικοκυριό. Ορισμένες γάτες μεγαλύτερης ηλικίας αναπτύσσουν μια χαμηλού βαθμού αλλά προοδευτική φλεγμονή του κερατοειδούς λόγω της επίμονης μόλυνσης με FHV-1. Αυτό συχνά δεν είναι επώδυνο, αλλά μπορεί να προκαλέσει σταδιακή χειροτέρευση της όρασης καθώς ο κερατοειδής γίνεται πιο θολός, παραμορφωμένος και με ουλές. Αυτή η κατάσταση, που ονομάζεται στρωματική κερατίτιδα, είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Πώς διαγιγνώσκεται η FHV-1;
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η εμφάνιση ενός ειδικού τύπου έλκους του κερατοειδούς, που ονομάζεται δενδριτικό έλκος, αρκεί για να επιτρέψει μια κλινική διάγνωση της FHV-1. Σε άλλες περιπτώσεις, η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί εργαστηριακά (τα προς εξέταση μάκτρα μπορούν να ληφθούν από την επιφάνεια του ματιού ή / και από τον λαιμό).
Πώς θεραπεύεται η FHV-1;
Τέλος, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο ιός επανενεργοποιείται κατά τη διάρκεια περιόδων στρες, οπότε αν τα επίπεδα στρες μπορούν να μειωθούν τότε το ανοσοποιητικό σύστημα είναι σε θέση να ξεπεράσει τη νόσο και να αναγκάσει τον ιό να επιστρέψει στην αδρανοποιημένη του κατάσταση. Ο εντοπισμός και η μείωση του στρες και της πίεσης στις γάτες δεν είναι πάντα εύκολος. Προσπαθήστε να μειώσετε ή να εξαλείψετε όλους τους γνωστούς παράγοντες πίεσης (βλέπε παραπάνω) και ίσως να εξετάσετε το ενδεχόμενο να αφιερώσετε κάποιο επιπλέον χρόνο τα βράδια για μια αγκαλιά ή έναν καλλωπισμό.
ΠΡΟΛΗΨΗ
Τα εμβολιακά σχήματα που εφαρμόζονται στις γάτες για να αντιμετωπισθούν οι κυριότερες ασθένειες των γατών περιέχουν και τον εμβολιασμό εναντίον του ιού FHV-1. Ο κτηνίατρος σας θα σας ενημερώσει και θα εφαρμόσει το καλύτερο εμβολιακό σχήμα βάσει και των επιδημιολογικών ερευνών.
 |
Η κολίτιδα είναι μια κατάσταση κατά την οποία το κόλον του εντέρου παρουσιάζει φλεγμονή. Υπάρχουν πολλές αιτίες, συμπεριλαμβανομένου του στρες, των παρασίτων, της υπερανάπτυξης των βακτηρίων του εντέρου, της αλλοιωμένης διατροφής, των τροφικών αλλεργιών και των συνθηκών που προκαλούνται από τον ανοσοποιητικό παράγοντα. Η διάγνωση μπορεί να απαιτεί εξετάσεις κοπράνων, κοιλιακές ακτινογραφίες (ακτίνες Χ), υπερηχογράφημα στην κοιλιά και/ή βιοψία του εντερικού ιστού. Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει αντιβιοτικά, αντιπαρασιτικά φάρμακα, συμπληρώματα διαιτητικών ινών, προβιοτικά, ειδική δίαιτα ή ανοσοκατασταλτικά φάρμακα.
Τι είναι η κολίτιδα;
Η κολίτιδα είναι η φλεγμονή του παχέος εντέρου, που είναι το τελευταίο τμήμα της πεπτικής οδού. Υπό κανονικές συνθήκες, το κόλον αποθηκεύει παροδικά τα κόπρανα ενώ απορροφά υγρά και θρεπτικά συστατικά. Όταν το κόλον έχει φλεγμονή, αυτές οι λειτουργίες επηρεάζονται. Πρόσθετα υγρά παραμένουν στο κόλον, με αποτέλεσμα τη διάρροια. Η κολίτιδα μπορεί να είναι οξεία, να εμφανίζεται μόνο λίγες ημέρες ή η πάθηση μπορεί να είναι χρόνια και να διαρκεί για μήνες.
Ποια είναι τα συμπτώματα της κολίτιδας;
Τα συμπτώματα της κολίτιδας περιλαμβάνουν διάρροια με βλέννα και/ή φρέσκο αίμα, δυσκοιλιότητα και ενδεχομένως έμετο. Τα κατοικίδια με κολίτιδα συχνά έχουν διαταραχές στην συχνότητα των κενώσεων. Πολλές φορές συνυπάρχει το αίσθημα της ατελούς κένωσης κατά την αφόδευση, προκαλώντας κάποιους ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων να πιστεύουν εσφαλμένα ότι το κατοικίδιο ζώο είναι δυσκοίλιο. Ορισμένα κατοικίδια ζώα ενδέχεται να κάνουν εμετό. Παρά τα εν λόγω σημάδια, η απώλεια βάρους, αν συνυπάρχει, συνήθως δεν σχετίζεται με κολίτιδα.
Τι προκαλεί κολίτιδα;
Οξείες μορφές κολίτιδας μπορεί να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια ή μετά από αγχωτικές καταστάσεις, όπως η μεταφορά, ο καλλωπισμός ή τα έντονα καιρικά φαινόμενα (καταιγίδες). Η κολίτιδα μπορεί επίσης να συμβεί όταν τα κατοικίδια ζώα τρώνε επιτραπέζια τρόφιμα, εισέρχονται στα σκουπίδια ή τρώνε οτιδήποτε δεν είναι μέρος της συνηθισμένης διατροφής τους, συμπεριλαμβανομένων μη ζωϊκών ειδών όπως πετρούλες, πλαστικά και ρούχα. Η κολίτιδα μπορεί επίσης να προκληθεί από εντερικά παράσιτα, όπως τα μαστιγοφόρα παράσιτα του εντέρου (τρίχουροι) ή η Giardia, ή από υπερανάπτυξη ορισμένων τύπων βακτηρίων στο πεπτικό σύστημα. Οι περισσότερες χρόνιες μορφές κολίτιδας συνδέονται συχνά με αλλεργίες στις πρωτεΐνες της τροφής ή με τη χρόνια διέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος που σχετίζεται με τη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου.
Πώς ο κτηνίατρός μου θα διαγνώσει την κολίτιδα;
Ο κτηνίατρός σας πιθανότατα θα ξεκινήσει με μια εξέταση κοπράνων για να ελέγξει για παράσιτα και βακτηριακή υπερανάπτυξη. Μια εξέταση από το ορθό μπορεί επίσης να πραγματοποιηθεί για την ανίχνευση στενώσεων που μπορεί να προκαλέσουν κοπρόσταση. Εάν υπάρχει υποψία ξένου σώματος, συνιστώνται ακτινογραφίες . Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί επίσης να συνιστάται κοιλιακός υπερηχογράφος. Για πιο χρόνιες περιπτώσεις, οι βιοψίες (δείγματα ιστών) του παχέος εντέρου είναι ο καλύτερος τρόπος για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση. Οι βιοψίες μπορούν να ληφθούν κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης στην κοιλιά ή με ενδοσκόπηση χρησιμοποιώντας ένα ενδοσκόπιο (ένα μακρύ, στενό σωλήνα με μια μικροσκοπική κάμερα στο άκρο). Το ενδοσκόπιο μπορεί να εισαχθεί στο ορθό για να βοηθήσει τον κτηνίατρό σας να αξιολογήσει το ορθό και το παχύ έντερο. Το όργανο περιλαμβάνει μια μικρή λαβή, την οποία ο κτηνίατρός σας μπορεί να καθοδηγήσει, χρησιμοποιώντας τη φωτογραφική μηχανή, για να πάρει δείγματα ιστών.
Πώς θεραπεύεται η κολίτιδα;
Η θεραπεία για κολίτιδα εξαρτάται από την αιτία. Ανάλογα με τα αποτελέσματα της εξέτασης στα κόπρανα, τα αντιβιοτικά ή τα αντιπαρασιτικά φάρμακα μπορεί να είναι όλα όσα χρειάζονται για να ξεκαθαρίσουν οξείες περιπτώσεις κολίτιδας. Προβιοτικά (ευεργετικά ζωντανά βακτηρίδια) ή πρεβιοτικά μπορούν να προστεθούν στη δίαιτα για να αποκατασταθεί η μικροβιακή χλωρίδα στον πεπτικό σωλήνα .
Για σκύλους που έχουν φάει σκουπίδια ή επιτραπέζια τρόφιμα, η νηστεία για 24 έως 48 ώρες ή η σίτιση μιας ήπιας δίαιτας μπορεί να είναι αρκετή για να μειώσει ή να εξαλείψει τη φλεγμονή στο πεπτικό σύστημα. Στις γάτες δεν πρέπει μα εφαρμόζεται η νηστεία για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα, αλλά μια ήπια δίαιτα είναι η καλύτερη εναλλακτική λύση. Μόλις το κατοικίδιο ζώο αισθάνεται καλύτερα, μπορείτε να ανακατεύετε σταδιακά την τροφή του ώστε να έχουμε επαναφορά στην κανονική διατροφή. Πρέπει πάντα να συμβουλευτείτε τον κτηνίατρό σας πριν προχωρήσετε σε νηστεία το κατοικίδιο ζώο σας ή αλλάξετε τη διατροφή. Εάν υπάρχει υποψία ξένου σώματος, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση γιατί η αναμονή λίγων ημερών μπορεί να επιδεινώσει το αποτέλεσμα.
Πολλά κατοικίδια ζώα με κολίτιδα αντιμετωπίζονται με συμπληρώματα διαιτητικών ινών. ΟΙ φυτικές ίνες βοηθούν να δεσμεύεται το πρόσθετο υγρό στο παχύ έντερο και να σταθεροποιούνται τα κόπρανα. Τα κατοικίδια με τροφική αλλεργία μπορεί να απαιτούν υποαλλεργική δίαιτα. Οι σκύλοι και οι γάτες με ανοσολογικά προβλήματα μπορεί να απαιτούν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα.
|
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
|
|
|
Δημοφιλείς αναζητήσεις: Brit, Τροφή για Σκύλους, Τροφή Για Γάτες, Κλινική Δίαιτα, Γαστρεντερικά Προβλήματα, Αλλεργίες
